Klan PR

ej a co się stało że tylko dwa wierszyki i teraz cisza

A nie wiem. Tak jakoś umilkło Zaraz dam jeszcze jeden

Nadzieja na śmierć.

Stoję w świetle słońca,
By pokazać wszystkim że żyję.
Chcę by wszyscy mogli mnie dostrzec,
I uśmiechnąć się - tak... po prostu.
Chcę tylko by wyciągnęli rękę.
By krzyknęli:
- Patrzcie! Ktoś tam żyje!
Pragnę tylko zabłysnąć...
Pragnę tylko się wyróżnić...
Dlaczego nie możecie mnie zaakceptować taką jaką jestem?
Dlaczego nie potraficie zaakceptować moich wad?
Coś wam nie pasuje...
Coś was przerasta...
Za mało sił by się stawić i pokonać?
A może tak się złączyć,
I wspólnie walczyć?
Wspólnie wygrać bądź przegrać.
Krzyczysz:
- Po co?! Niech samotnie umiera!
Znów zostaję sama...
Znów się odwracasz...
A w głowie tylko jedna myśl...
Śmierć...

jaki milutki

Taa... Pisałam go jakieś trzy miesiące temu

to w takim razie wtedy musiałaś być w gorszym nastroju niż teraz chyba

Nom... Ale przeszło ^^ W końcu jestem optymistką

no mam taką nadzieję

Taa... Tylko nie zawsze to moje rady które mówię innym i naprawdę pomagają, stosuję u siebie. I jest mi z deczka ciężko. Czasami

to chyba tak jak każdy ... jeśli chodzi o radzenie innym to człowiek jest jakiś taki bardziej obiektywny

Mhm ^^ ale jest aktualnie w porządku, więc nie mam zamiaru się martwić

i dobrze no ja aktualnie też nie narzekam

Hehe ^^ Życie jest piękne... Zazwyczaj xD

życie jest piękne ... w sumie tak

No tak ^^
A tu co taka cisza?

no przecież mówiłam żę jak ciebie nie będzie to nie będę miała z kim pisać

xDD Fajnie cicho. Jak nigdy xD